Mokradła należą do najcenniejszych ekosystemów przyrodniczych, ponieważ pełnią wiele funkcji ważnych zarówno dla środowiska, jak i dla człowieka. Są to obszary, w których woda odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu krajobrazu, życia roślin i zwierząt oraz lokalnego mikroklimatu. Do mokradeł zalicza się między innymi bagna, torfowiska, podmokłe łąki, starorzecza, trzcinowiska, łęgi oraz tereny zalewowe w dolinach rzek. Choć przez wiele lat traktowano je jako tereny mało użyteczne, dziś wiadomo, że są one niezwykle ważne dla zatrzymywania wody w krajobrazie, ochrony bioróżnorodności i ograniczania skutków zmian klimatu.

Jedną z najważniejszych funkcji mokradeł jest retencja wody. Mokradła działają jak naturalna gąbka – zatrzymują nadmiar wody po opadach deszczu lub roztopach, a następnie stopniowo oddają ją do środowiska. Dzięki temu ograniczają ryzyko powodzi, zmniejszają skutki suszy i pomagają utrzymać odpowiedni poziom wód gruntowych. Jest to szczególnie istotne na Mazowszu, gdzie coraz częściej obserwuje się problemy związane z niedoborem wody, przesuszeniem gleby i gwałtownymi zjawiskami pogodowymi.

Mokradła mają również ogromne znaczenie dla bioróżnorodności. Są miejscem życia, żerowania i rozmnażania wielu gatunków ptaków, płazów, owadów, ssaków oraz roślin związanych ze środowiskiem wodnym i wilgotnym. Na terenach podmokłych można spotkać między innymi żurawie, czajki, bataliony, bobry, wydry, żaby, ważki oraz liczne gatunki roślin szuwarowych i torfowiskowych. Dla wielu z nich mokradła są niezbędnym warunkiem przetrwania, dlatego osuszanie takich terenów prowadzi do zaniku cennych siedlisk i spadku liczby gatunków.

Ważną rolą mokradeł jest także oczyszczanie wody i poprawa jakości środowiska. Roślinność mokradłowa oraz gleby torfowe zatrzymują część zanieczyszczeń, ograniczają spływ substancji biogennych do rzek i jezior oraz wspierają naturalne procesy filtracji. Mokradła wpływają także na klimat, ponieważ torfowiska magazynują duże ilości węgla. Gdy są dobrze nawodnione, pomagają ograniczać emisję dwutlenku węgla do atmosfery. Natomiast osuszone torfowiska tracą tę zdolność i mogą same stać się źródłem emisji gazów cieplarnianych.

Na Mazowszu znajduje się wiele cennych mokradeł i obszarów podmokłych. Do najważniejszych należą Bagna Kampinoskie w Kampinoskim Parku Narodowym, które tworzą wyjątkowy układ bagien, lasów, podmokłych łąk i wydm śródlądowych. Jest to jeden z najcenniejszych kompleksów przyrodniczych regionu, ważny dla retencji wody oraz ochrony wielu gatunków roślin i zwierząt. Szczególne znaczenie ma również Bagno Całowanie, czyli jedno z największych torfowisk niskich na Mazowszu, położone w rejonie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Obszar ten jest cenną ostoją ptaków i roślin związanych z terenami podmokłymi.

Bardzo ważnym obszarem jest także Dolina Środkowej Wisły, obejmująca starorzecza, wyspy, łachy piaszczyste, łęgi i tereny zalewowe. Wisła wraz ze swoimi naturalnymi fragmentami doliny stanowi jeden z najważniejszych korytarzy ekologicznych w regionie i miejsce życia wielu ptaków wodnych oraz błotnych. Wśród istotnych mokradeł Mazowsza warto wymienić również Bagno Pulwy, czyli rozległy kompleks terenów łąkowo-bagiennych, ważny przede wszystkim jako ostoja ptaków związanych z podmokłymi łąkami. Cennym obszarem jest również Dolina Liwca, gdzie występują wilgotne łąki, lokalne zabagnienia, łęgi oraz siedliska ptaków wodno-błotnych. Do ważnych obszarów podmokłych można zaliczyć także mokradła i starorzecza Doliny Narwi na Mazowszu, które pełnią istotną rolę w zatrzymywaniu wody, ochronie siedlisk oraz zachowaniu różnorodności biologicznej.

Ochrona mokradeł Mazowsza jest szczególnie ważna w czasach zmian klimatu. Osuszanie terenów podmokłych, regulacja rzek, zabudowa dolin rzecznych oraz presja urbanizacyjna prowadzą do utraty naturalnej retencji i pogarszają warunki życia wielu gatunków. Dlatego coraz większe znaczenie mają działania związane z odtwarzaniem mokradeł, ochroną starorzeczy, ograniczaniem melioracji, renaturyzacją rzek oraz rozwijaniem błękitno-zielonej infrastruktury. Mokradła nie są nieużytkami, ale naturalnym bogactwem regionu. Ich ochrona oznacza troskę o wodę, klimat, przyrodę i bezpieczeństwo przyszłych pokoleń.